هوش مصنوعی در سال های اخیر به یکی از مهم ترین فناوری های تحول آفرین در نظام های آموزشی تبدیل شده است و با توسعه مدل های زبانی بزرگ، سامانه های آموزش هوشمند و الگوریتم های یادگیری ماشین، شیوه های سنتی تدریس و یادگیری را به طور چشمگیری دگرگون کرده است. این فناوری با فراهم کردن امکان شخصی سازی فرآیند یادگیری، ارائه بازخورد آنی، ارزیابی هوشمند، تولید محتوای آموزشی و تحلیل عملکرد یادگیرندگان، فرصت های جدیدی را برای ارتقای کیفیت آموزش در تمامی سطوح به وجود آورده است. با این حال، گسترش استفاده از هوش مصنوعی در آموزش، چالش های مهمی از جمله سوگیری الگوریتمی، نقض حریم خصوصی، کاهش تعاملات انسانی، وابستگی بیش از حد دانشجویان به سامانه های هوشمند، تهدید اصالت علمی و ابهام در مسئولیت پذیری تصمیمات مبتنی بر هوش مصنوعی را نیز به همراه داشته است. هدف این پژوهش، تحلیل جامع فرصت ها و چالش های اخلاقی به کارگیری هوش مصنوعی در فرآیند تدریس و ارائه چارچوبی برای استفاده مسئولانه از این فناوری در آموزش عالی است. این پژوهش با بهره گیری از روش تحلیل توصیفی–تحلیلی و مرور نظام مند مطالعات علمی منتشرشده در سال های اخیر، ابعاد مختلف کاربرد هوش مصنوعی در آموزش را بررسی می کند. بر اساس یافته های پژوهش، چارچوبی سه لایه شامل آموزش هوشمند، هوش مصنوعی توضیح پذیر و نظارت انسانی پیشنهاد می شود که ضمن حفظ مزایای فناوری، اصول شفافیت، عدالت، مسئولیت پذیری و اصالت علمی را تضمین می کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که استفاده از هوش مصنوعی، در صورت همراهی با نظارت انسانی و رعایت ملاحظات اخلاقی، می تواند موجب بهبود کیفیت یادگیری، افزایش مشارکت دانشجویان و دانش آموزان، کاهش بار کاری اساتید، ارتقای عدالت آموزشی و تصمیم گیری آگاهانه تر در فرآیند آموزش شود. در مقابل، استفاده بدون چارچوب های اخلاقی و نظارتی، خطر افزایش سوگیری، کاهش اعتماد به نظام آموزشی و تضعیف مهارت های تفکر انتقادی را به دنبال خواهد داشت. ازاین رو، آینده آموزش نه در جایگزینی معلمان با هوش مصنوعی، بلکه در همکاری هوشمندانه انسان و هوش مصنوعی و طراحی نظام های آموزشی انسان محور نهفته است.

هوش مصنوعی آموزش عالی تدریس هوشمند اخلاق هوش مصنوعی هوش مصنوعی توضیح پذیر نظارت انسانی اصالت علمی یادگیری شخصی سازی شده.